Teatr Jednego Dnia to projekt czysto konceptualny, odbywający sie w naszych głowach. 27 marca wszyscy zagramy siebie. Ale nie wedlug scenariusza, ktory JA napisze, tylko wedlug scenariusza, ktory kazdy napisze sobie sam. Ani nie jestem w stanie, ani nie pretenduje do roli scenarzysty dla 40 milionow Polakow.

Nie mam też żadnego planu tego przedstawienia. 27 marca nic szczegolnego sie nie wydazy. Nie stanie zadna narodowa scena. Zwyczajnie pojdziemy do swoich zajęc, tak jak chodzimy do nich codziennie. To wszystko, co ja proponuje, to podjecie tych zajeć świadomie. Swiadomie swojej obecnosci w nich i tworzonych przez te obecnosc kontekstow.

Plakaty, które przesyłam w odpowiedzi na zdjęcia są tylko formą zabawy, uzupelnienia prokektu o jakies wizualne tlo. Jak slusznie ktoś zauwazył, nie znam Cię, nie wiem, co robisz i nie udaję nawet, ze jest inaczej. To Ty znasz siebie, obserwujesz siebie, widzisz w jakie role wchodzisz, kim sie stajesz i jakie role musisz odgrywać niezaleznie od swojej woli.

Nie traktuj tego, co napisałem w scenariuszu dla Ciebie jako jakiegoś obrazu Ciebie, ktory mialby jakos Cie dotyczyc. Do niczego Cię on nie zobowiazuje. Mysle, że w kontekscie tego projektu wskazuje on po prostu na pewien istotny dla mnie aspekt tworzenia sie spolecznych ról: otoz widz - ktorym ja jestem dla Ciebie, patrzac na Twoje zdjecie - moze "zagrać" Ciebie (albo Tobą), tak jak ja "zagrałem" Ciebie. Moze narzucic Ci role w swoim przedstawieniu poprzez interpretacje tego co widzi. Interpretacja ta moze byc calkowicie falszywa (tak rodza sie opinie o nas wsrod ludzi, ktorzy w ogole nas nie znaja), moze być instrumentalnym potraktowaniem Twojej osoby i zjawiska, ktore tworzysz, niejako zupełnie bez Twojego udzialu. Innymi słowy, mozesz nie miec wpływu na to jak jesteś postrzegany, jak jestes interpretowana, a w koncu jak jestes TOZSAMOSCIOWANY.

Teatr Jednego Dnia to próba spojrzenia na różne aspekty tworzenia tozsamosci (rozumianej przeze mnie jako rola spoleczna), tej aktywnej, ktora wypracowujemy sobie sami, jak i tej pasywnej, ktora otrzymujemy z zewnatrz w postaci etykiety. (Etykiety rozumiem jako tozsamosciowe ready made, gotowe do wypelnienia scenariusze, tj kobieta, mezczyzna, ojciec, Polak, Zyd, emigrant, artysta itd.) Ja sam, na wlasny uzytek, probuję zdekonstruowac narracje, ktore tworza sie wokół mnie, ktore tworze sam i ktore sa mi narzucane. Tak jak Ty nie mozesz rozwiklac tych spraw za mnie dla mnie, tak ja niestety nie moge zrobic tego za Ciebie dla Ciebie.

Powtorze jeszcze raz, zabawa ze zdjeciami jest tylko forma popularyzacji projektu, nie jest projektem samym w sobie. Ten plakat nic nie oznacza. Wazne jest w nim wlasciwie tylko jedno zdanie: 27 marca wszyscy zagramy siebie.

Jesli mogłbym powiedziec cos o "przyswiecajacym mi celu", to jest nim wiara, iz zdemaskowanie spolecznych rol, a przynajmniej zdystansowanie sie do nich, moze prowadzic do zmniejszenia sie spolecznej agresji jaka jedne grupy ludzi (tozsamosciujacych sie w jeden sposob) okazuja ludziom postrzegajacym sie inaczej.