Lajkonik jest debiutem filmowym Rafała Betlejewskiego. Film powstał w oparciu o doświadczenia reżysera zebrane w przedstawieniach Teatru Przezroczystego, którego misją jest tworzenie fikcyjnych postaci i wstawianie ich w otaczającą nas rzeczywistość.

Lajkonik opowiada historię trz...ech mężczyzn: żonglera Bruce?a Lisieckiego, gejowskiego poety Stanisława Kołodzieja i twardego biznesmena Hugona Horodyńskiego. Wszyscy trzej, mimo że z zupełnie innych środowisk, próbują budować własną tożsamość w oparciu o tworzone przez siebie wyobrażenia. Pomimo szczerych chęci i determinacji ich wysiłki okazują się daremne w kontakcie z otoczeniem, które ma swoje wyobrażenia na ich temat.

Film jest produkcją niezależną, nieskobudżetową, momentami radykalnie oszczędną w filmowe środki ? wielokrotnie autor posługiwał się najprostszym sprzętem filmowym, samodzielnie ustawiając kamerę na statywie i następnie odgrywając przed nią scenę, jednak efekt jest zadziwiająco profesjonalny. Tak jak w przedstawieniach Teatru Przezroczystego mamy pełne złudzenie realności, zupełnie jak w filmie dokumentalnym, a tworzone przez Betleja postaci zdają się być tak realne, że przezroczyste. Odtwórcy ról udaje się ?zniknąć? z naszego pola widzenia, pozostawiając nam do obserwacji tylko stworzonych przez siebie bohaterów.

Sceny Lajkonika tworzone są ?przy użyciu? otaczającego nas świata, a uczestniczący w scenach ?aktorzy? to często zwyczajni przechodnie, którzy znaleźli się w oku kamery i na ?scenie? stworzonej przez autora zupełnie bezwiednie. Niezwykłe, że w filmie nie pojawia się żaden aktor profesjonalny. Występujący w filmie amatorzy zostali przez autora tak ?użyci?, by bez świadomości celu wypełniali założenia scenariusza. Ta sama zasada dotyczyła także wielu członków ekipy współpracujących z autorem, wynajmowanych tylko do poszczególnych scen.

Postaci stworzone przez Betleja są karykaturalnie jednowymiarowe przez co dostarczają nam wiele uciechy. Ich determinacja w dążeniu do określenia siebie staje się dla nas także powodem do głębszej refleksji, czy budowanie jasno określonej tożsamości, dizajnowanie siebie ma w ogóle jakiś sens.


Od autora: Rzeczywistość to zjawisko psychiczne. Nie istnieje żadna ?obiektywna? prawda na nasz temat, a to, kim jesteśmy, zależy od tego, jak potrafimy sobie sibie wyobrazić i ile z tych wyobrażeń jesteśmy w stanie ?wynegocjować? z otaczającym nas światem.

Rafał Betlejewski zrealizował film, który wali między oczy jak pierwszy Borat i pentruje naszą zbiorową, polską jaźń niczym Brgman w Tam gdzie rosną poziomki. Reżyser i aktor w jednej osobie żongluje (nomen omen) rolami i klimatami tak abyśmy mogli spojrzeć z dystansu na kwestie tożsamości, tolerancji a także prawdy i sztuczności w życiu i w sztuce. Betlejewski śmieszy i momentami przeraża. A wchodząc głębiej?wszystkich łaje i potrąca?. Scena rzeszowskiej wigilii jest majstersztykim kina amatorskiego. Ten obraz nikogo nie pozostawi obojętnym. Polecam a nawet zalecam.
Kamil Dąbrowa, TOK FM, Szkło Kontaktowe TVN


ZAMÓW FILM POCZTĄ ELEKTRONICZNĄ: BETLEJ@BETLEJ.PL
CENA: 50ZL plus koszt wysyłki